Uzależnienie? Niekoniecznie. (Część druga wywodu)

Ostatnim razem pisałem, jakie to okropne może być uzależnienie, i że sam wpadłem w kłopoty. Napisałem to z myślą, żeby siebie samego uzdrowić - trochę na siłę. Tym razem chcę postawić kolejne wnioski.

Uzależnienie od gier bywa poważnym problemem. Problem pojawia się wtedy, gdy zaniedbujemy inne sfery naszego życia i poświęcamy cały czas wolny, (albo i więcej) żeby zatracać się przed ekranem.

Doszedłem do wniosku, żeby póki co ja takiego problemu nie posiadam. Owszem gry komputerowe dają mi dużo przyjemności i zabierają czasu, ale to nie znaczy, że wynikają z tego jakieś negatywne rzeczy.

Miałem rozmowę z jednym kolegów, którego poznałem w grze. Pisaliśmy na temat właśnie uzależnienia. Po pół godziny szczerej konwersacji on mi przyznał, że ja nie jestem uzależniony. Zgodziłem się z nim w tej kwestii, że z dnia na dzień, gdyby było trzeba, rzuciłbym Tibie w pi%du.

Owszem moje granie ma czasem pewne cechy uzależnienia, lecz nie jest w nim w istocie. 

Tydzień przerwy zrobiłem sobie w graniu. Zamiast Tibii (od którego twierdziłem, że jestem uzależniony) włączyłem sobie zwykłe gry komputerowe single player. Na początku musiałem się trochę zmuszać i tęskno było za Tibią, ale po paru dniach już normalnie doświadczałem elektronicznej rozrywki. Jakie wnioski? Patrząc na inne sfery mojego życia, taka zmiana właściwie nic nie zmieniała. Dalej był czas na obowiązki i przyjemności. Doszedłem do punktu, w którym mógłbym Tibie całkowicie odstawić, ale jaki to ma w zasadzie sens?

Jeżeli w jakimkolwiek stopniu jestem uzależniony od tej gry, to nie sprawia to żadnych dużych problemów i mogę w końcu z czystym sumieniem robić, co chcę.

Kolejne refleksje

Kwestia uzależniania jest już przegadana i przemyślena.

Teraz w swoich rozważaniach chciałbym się dowiedzieć, które gry komputerowe dają więcej zysku w postaci doświadczenia samego w sobie.

To jest na przykład takie pytanie: "Czy regularne granie w szachy rozwija umysł?" Odpowiedź nasuwa się raczej pozytywna, ale pewności jest za mało.

Tibia na przykład posiada rozgrywkę, w której się w kółko powtarza pewne czynności, aczkolwiek w trakcie gry możemy rozmawiać z innymi graczami i słuchać muzyki albo podcastów. Co według mnie jest jedną z najlepszych zalet.

Gry single player natomiast wymagają więcej myślenia i skupienia. Podejmowania decyzji i rozwiązywania zagadek.

Chcę się dowiedzieć, (powtarzam się) ile dana gra może stać się dobrym suplementem diety dla mojego organizmu?

Po co to wszystko?

Połowę dnia spędzam na wykonywaniu różnych obowiązków, żeby wieczorem sobie w coś pograć. Chcę stworzyć sobie dobre warunki, żeby dalej się rozwijać i patrzeć optymistycznie w przyszłość.

Dziękuję za uwagę! 

Pytania:

1. Masz problemy z rozróżnieniem, czy dana rzecz jest przyjemnością czy uzależnieniem?
2. Czy Twój partner albo ktoś bliski był uzależniony? Jeśli tak to pomagałeś mu w jakiś sposób i co z tego wyszło?